Yolanda Nachtegaele
HomeBeeldWoordKlankAgendaOver Yolanda

Zijn we nog verbonden met onze taal. Drukken we nog uit wat we bedoelen? Betekenen jouw woorden nog wat ze ook voor mij betekenen ? Verstaan we elkaar nog wel ?

Als jouw woorden mijn woorden niet meer vinden.

Als jouw woorden mijn woorden niet meer vinden.

‍

Tijdens mijn ontmoetingen met mensen hoor ik veel verhalen, geschiedenissen. Bij elke zin stel ik mij iets voor, gevoed door mijn eigen ervaringen en indrukken. Wat mooi of vuil is voor iemand is voor mij echter niet altijd mooi of vuil. Toch neem ik die woorden klakkeloos over en ontstaat er zo een nieuw verhaal, een vervormde geschiedenis.

Het valt me vooral op dat digitale communicatie dit nog versterkt, nog kortere bewoordingen, nog minder context.

We praten meer en meer in het ijle en zijn de binding met de inhoud, met de basis verloren.

Een moeder vroeg me advies omdat ze geen toegang kreeg tot de schoolinformatie van haar kind. Ze had, zo zei ze, "contactverbod". Ik vroeg haar het document waaruit dat blijkt. Ze liet me een gerechtelijke uitspraak zien. Nergens was er sprake van een contactverbod. Er was zelfs gemeenschappelijk ouderlijk gezag. Wel oordeelde de rechter in dit vonnis dat het best was nog geen contact af te dwingen. De andere ouder, de school en artsen hadden allemaal door een foute lezing een contractbreuk geïnstalleerd, ten onrechte. Het kind was ondertussen overtuigd dat moeder wel een heel slechte moeder moest zijn omdat iedereen bevestigde dat er een contactverbod was. Zoveel pijn en verdriet, dat vermeden kon worden, als iemand maar ooit eens goed gelezen had wat er stond geschreven.

In een ander gesprek werd verteld dat een kind rust nodig had omdat de moeder soms emotioneel reageerde. Bleek dat moeder hoogsensitief was en dit al haar hele leven. Een echtscheiding en een puberende jongere maakten van deze eigenschap van moeder na veertien jaar plots een probleem, zodanig dat geen contact meer mogelijk zou zijn. Resultaat, jaar na jaar werden de moeder-zoon contacten opgeschort. Niemand die zich afvroeg, hoe komt het dat het voorheen geen probleem was of hoe leert de zoon nu omgaan met hoogsensitieve personen in onze maatschappij? Het ging al lang niet meer om verblijf maar om contact. Is de pubertijd niet net de grenzen opzoeken in ouderschap en is ouderschap niet net een jongere begeleiden naar volwassen gedrag, een "doen" op basis van balans tussen voelen en weten.

Contact is geen verblijf, ouderschap is niet perfectie tonen maar is leren omgaan met imperfectie, leren omgaan met respect.

Het wordt tijd dat we terug tijd nemen om tee kijken wat er nu juist aan de hand is, om te voelen maar ook te denken en om te beseffen dat we de waarheid niet in pacht hebben. Tijd en ruimte nemen en respecteren in plaats van in de waan te leven dat we tijd en ruimte kunnen controleren.

Terug de essentie opzoeken, waarom samen-leven, omdat we alleen hier en nu niet overleven.

Hoe samen-leven ? Op basis van respect, graag zien is mooi maar is een gevoel, respect is "doen".

Onze samenleving laten voortleven, door onze jongeren die essentie mee te geven. Is dat te veel gevraagd ?

Theorie, door eeuwen samenleven ontwikkeld, in praktijk tot betere theorieën brengen/ Praktijk, door eeuwen samenleven ervaren, in theorie tot betere praktijken brengen.

Terug tijd en ruimte aan samen leven, samen communiceren, praten en luisteren of we hetzelfde bedoelen of elkaar juist begrijpen.

Kan dit even, voor ons zelf en voor onze kinderen ?

Laat ouderen ouderen en jongeren puberen. Als jongeren ouderen en ouderen puberen valt het samen leven stil en krijg je enkel overleven.

‍

‍

Als jouw woorden

mijn woorden niet meer vinden

laat me dan niet los maar voel

zoek wat ik bedoel

laat me zien hoe jij voelt

wat jij bedoelt

geef klank, beweging en beeld

zodat je het met me deelt

en jouw woorden

mijn woorden

ons weer vinden

‍

yona 2026

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

Recente artikelen

Overizcht